|
| |
17-12-10, America
 Deze
week slaagde Joey als Motorsport Trainer 2 van de KNMV. Dit werd uiteraard
gevierd in huize Litjens. Verslaggever
Giel Hendrix
van Dagblad de Limburger
feliciteerde hem hem en vroeg hem hoe 't nu met 'm ging. Hij schreef in
de krant van vandaag: "Litjens
aan de slag met talenten".
Litjens aan de slag met talenten
Het is voor Joey Litjens een mentale opsteker en een stimulans in zijn lange
weg naar herstel. Sinds zijn ernstige ongeluk tijdens een wegrace in Hengelo in
mei 2009 ging hij door het leven als 'oud-motorcoureur', maar de 20-jarige
Americaan heeft een nieuwe uitdaging gevonden: Litjens is afgelopen weekeinde
geslaagd als Motorsport Trainer 2 van de Koninklijke Nederlandse Motorsport
Vereniging (KNMV). Een MT-2 trainer kan aan de slag op clubniveau om de
breedtesport op een hoger niveau te brengen. De jonge Limburger kreeg na zijn
ongeluk een harde prognose: nooit meer racen en (zeer) beperkt gebruik van zijn
rechterarm. Met het oog op zijn maatschappelijke toekomst begon Litjens in
september de trainerscursus en een opleiding sportmanagement, met het
trainersdiploma nu als eerste tastbare succes.
"In het begin heb ik me daar wel enige zorgen over gemaakt, maar ik kreeg veel
steun en complimenten van de trainers. Dat heeft me vooruit geholpen." "Maar ook
lichamelijk heb ik weer enkele flinke stappen gemaakt", zegt Joey Litjens. "Mijn
moeder kwam op het idee van acupunctuur. Ik grijp alles aan wat me verder kan
helpen. Artsen zeiden de eerste maanden na het ongeluk dat ik waarschijnlijk
nooit meer iemand een hand zou kunnen geven of met mijn rechterhand mijn oor kon
krabben. Nou, die mensen hebben ongelijk gekregen. De aangroei van de zenuwen
gaat met sprongen vooruit, al besef ik ook wel dat ik er nog lang niet ben. Het
begint er echt op te lijken, maar het herstel zal nog jaren duren." De opleiding
sportmanagement volgt hij nog steeds. "Dat gaat goed, maar ik heb wel besloten
om van twee cursusdagen terug te gaan naar één. Ik wil me meer concentreren op
het lichamelijke herstel. Dat was er de laatste weken een beetje bij in
geschoten. Nu heb ik weer een extra dag waarop ik therapieën kan volgen."
Litjens was onlangs bij races in Swalmen. Hij was verrast over de kwaliteit van
met name de jonge coureurs. "Ik wil mijn kennis en ervaring graag overbrengen op
de talenten van 11 en 12 jaar. Dat trekt me. Echt, ik heb alle reden om positief
naar volgend jaar te kijken."
Bron:
Dagblad De Limburger
 04-12-10,
America
Op zaterdag 4 december was Joey te zien in een prachtige reportage
van Maurice Graef van TVL Sport Arena, het sportprogramma van TV Limburg. In het
programmaonderdeel Focus gaat Maurice langs bij sporters met ontzettend veel
passie voor hun sport. Naast een interview bij Joey thuis gaan de twee ook naar
de kartbaan waar Maurice Joey uitdaagt om een wedstrijdje te racen tegen elkaar.
Ben je benieuwd wie er wint, kijk dan naar de uitzending via de
site van TV Limburg. Na 16:33 minuten begint Focus met Joey Litjens. Het
napraatje met studiogast Sef Vergoosen is overigens ook mooi, dus niet te snel
uitzetten.
Veel kijkplezier.
Joey heeft de smaak weer te pakken
15-09-10, Berghem
 Na
het karten op de Fanclubdag op 11 september had Joey de smaak weer te pakken.
Hij wilde meer. Hij wil toch nog wel een keer op het podium. Daarom heeft hij op
woensdag 15 september op uitnodiging van Thijs van der Elsen, weer meegedaan aan
de kartwedstrijd "De 100 ronden van Berghem" (2 uurs race) voor het
Logoproducts Kartteam.
En met succes want samen met
Joey Hanssen, Thijs en Kevin van der Elsen heeft hij de 2e plaats
behaald en daarmee het podium beklommen. Joey kennende vindt die dat wel aardig,
maar....
Enkele foto's van het Logoproducts Kartteam staan op de fotopagina
Karten Berghem.
Meer foto's van "De 100 ronden van Berghem" staan op de site van
Circuitpark Berghem.
11-09-10, America
 De
leden van Fanclub Joey #37 kunnen terugkijken op een geslaagde, sportieve,
lekkere en een beetje emotionele Fanclubdag. De dag begon voor de echte
liefhebbers met een sportief element. Om 14.30 uur kwamen we bij elkaar bij
Café Station America om daarna naar Eindhoven te vertrekken, naar
Hezemans
Indoor Karting. Na een welkomstdrankje en de briefing voor de racers stond
om 16.12 uur de eerste vrije training op het programma. Iedereen was enthousiast
voor aanvang (sommige met een beetje grote mond). Sommige vonden het wat
spannend, waaronder Joey. Het is een hele tijd geleden dat Joey heeft geracet en
zou het wel allemaal gaan lukken...?
Het bleek allemaal wel mee te vallen, Joey nestelde zich al meteen in de top 5.
Kevin van der Elsen wist de snelste trainingstijd te zetten. Na een korte pauze
(voor de meeste betekende dat uitzweten), waarin de vrije training flink werd
geëvalueerd gingen de racers weer de baan op voor de kwalificatietraining.
Iedereen wist zich hierin wel te verbeteren. Emile Litjens wist nu de snelste
tijd te zetten. Hij zou tijdens de race dus van pole-position vertrekken. Kevin
van der Elsen zette de tweede tijd en Kevin Versteegen de derde. Joey Derix en
Joey Litjens bezette positie vier en vijf.
Na een wat langere pauze (bij de meeste gingen er enkele Red Bulls in) gingen we
er nog eens goed voor zitten. De karts werden in positie gezet op de startgrid
voor de race van de Fanclub GP. Nadat de lichten op groen sprongen barste de
strijd echt los. Het ging nu om de positie en dan komt het neer op echt racen.
Emile Litjens kwam als eerste over de finishlijn, gevolgd door Kevin Versteegen
en Thijs van der Elsen. En zoals het bij een echte GP hoort werd na afloop het
volkslied voor de winnaar gespeeld en natuurlijk mocht de Champagne ook niet
ontbreken. En aangezien Emile niet zo handig was met het openen van deze fles
klaarde ervaringsdeskundige Joey deze klus wel voor hem. Een filmpje van de
prijsuitreiking is te zien via
YouTube.
We konden allemaal terugkijken op een geslaagde GP, zeker ook Joey. Die had de
smaak wel weer te pakken. En daagde iedereen al meteen uit voor een vervolg op
dag. Joey: "Het was wat wennen, maar ik wil revanche, ik wil ook weer op het
podium. En dat gaat mij ook lukken ook".
Teruggekomen in Café Station America konden we verder gaan met het tweede deel
van de Fanclubdag, de feestavond. Enkele fans sloten zich nog aan en toen was
het wachten op het buffet dat verzorgd werd door
Slagerij Henk Aarts
uit America. De opening van het heerlijke buffet werd natuurlijk verricht door
ons erelid Joey Litjens. Toen de buikjes gevuld waren pakte voorzitter Huub
Versteegen de microfoon op om Joey enkele vragen te stellen. Ook broer Emile
wilde aansluitend nog een woordje richten tot Joey. Veel woorden wilde hij niet
te gebruiken, hij maakte middels twee prachtige fotoboeken duidelijk wat hij
wilde zeggen tegen zijn broertje. Dit mooie gebaar raakte Joey. Geëmotioneerd
bedankte Joey zijn familie en trouwe fans uit de grond van zijn hart voor hun
steun al die jaren. Het gesprek met Joey en het overhandigen van de boeken is
ook te bekijken via
YouTube.
Er werd nog veel nagepraat en lol gemaakt in Café Station America en het feest
ging door tot in de late uurtjes.
De revanchevraag van Joey blijft echter nog staan. Wie wil nog eens het
kartcircuit op (op een buitenbaan) met Joey? Laat maar weten via
fanclub@joey-37.nl. Dan wordt er spoedig
een nieuwe datum gepland!
Naast de filmpjes zijn er uiteraard ook veel foto's gemaakt van deze Fanclubdag.
Bekijk deze op Fanclubdag 2010.
In de media
11-09-10, America
Verslaggever
Giel Hendrix
van Dagblad de Limburger
sprak
onlangs
met Joey over zijn toekomstplannen. Hoe gaat het er nu mee en waar ben je mee
bezig? Giel schreef in de krant van vandaag: "Litjens ruilt helm tegen schooltas".
Litjens ruilt helm tegen schooltas
Joey Litjens heeft zijn draai gevonden. Bijna zestien maanden nadat hij in
Hengelo tijdens de training voor een stratenrace met zijn motor op een boom
klapte, zit hij weer lekker in zijn vel. Hij kruipt zelfs, zoals afgelopen
maandag, af en toe op zijn crossmotor om een eindje te rijden. "En dat gaat
verrassend goed", zegt hij optimistisch.
Litjens gaat er nog steeds vanuit dat hij ooit weer op een racemotor zal rijden,
al beseft hij wel "dat de top niet meer haalbaar zal zijn, maar dat accepteer
ik." Bij het ongeluk in Hengelo scheurden vier van de vijf zenuwen die naar zijn
rechterarm lopen uit het ruggenmerg. Hij zou de rest van zijn leven een verlamde
arm hebben, met een maximale functionaliteit van veertig procent. Na het ongeluk
was al snel duidelijk dat hij als stratenmaker nooit meer aan de slag zou
kunnen. Binnenkort verandert het leven van de 20-jarige Americaan drastisch.
Joey wordt student, gaat werken aan zijn toekomst. "Bij de motorsportbond ga ik
een opleiding motortrainer volgen. De KNMV heeft me die opleiding aangeboden,
vergoedt die ook. En daarnaast begin ik over enkele weken in Nijmegen aan een
opleiding sportmanagement. In plaats van de motorhelm moet ik straks de
schooltas grijpen als ik naar buiten ga. Ik wil slagen, want het biedt me de
mogelijkheid om actief te blijven in de motorsportwereld. Ik begeleid nu Jos van
der Aa en daar beleef ik plezier aan. Het wordt een flinke omschakeling voor
mij, maar ik moet natuurlijk wel iets achter de hand hebben." Joey Litjens heeft
nu, zoals hij het zelf zegt, 'rust gevonden'. "Ik weet waar ik aan toe ben. Ga
me inzetten om die opleidingen af te maken en een evenwicht zoeken tussen school
en therapie. Ik ben nog steeds herstellende en dat accepteer ik. Het zal
misschien nog wel anderhalf jaar duren voordat ik op een racemotor kan rijden,
maar ik heb goede hoop dat het me gaat lukken."
Bron:
Dagblad De Limburger
23-05-10, America
 In
het Zondagsnieuws (Venray-Horst aan de Maas) van zondag 23 mei schreef Silke van
Deelen een mooi stuk over Joey, een jaar na het ongeluk op het stratencircuit
van Hengelo. Hieronder is dit paginagrootte artikel te lezen of klik op de
foto's.
Er is een carrière na een carrière
Afgelopen vrijdag was het precies een jaar geleden dat de toen 19-jarige
motorcoureur Joey Litjens uit America met meer dan tweehonderd kilometer per uur
van het circuit af vloog en een botsing met een boom heel abrupt een einde
maakte aan zijn veelbelovende sportcarrière. “Veel mensen zeggen dat ik blij kan
zijn dat ik nog leef, maar dat is niet datgene wat telt. Dat laat mij koud. Wat
wel telt is dat ik nu met een andere arm zit dan voor het ongeluk. Een arm die
tot nu toe nog niets eens voor de helft functioneert. Dat is wat telt. Maar van
iets of iemand heb ik gewoon een extra kans gekregen, dus die moet ik met beide
handen aanpakken en gewoon keihard vechten voor alles wat ik in mijn leven nog
tegenkom.” Speciaal voor het interview wil Joey nog heel even terugblikken op de
dag dat het leven van de beloftevolle jonge wegracekampioen met één klap
veranderde, maar daarna zet hij zijn oogkleppen weer op en kijkt nog maar naar
één ding: zijn toekomst.
“Ik heb altijd gezegd dat ik op dat circuit niet moest rijden. Maar ik stond
tweede in het kampioenschap, en dan kun je geen enkele wedstrijd missen.” Het is
21 mei 2009. Joey besluit, voornamelijk om Yamaha, zijn team en sponsoren
tevreden te stellen, deel te nemen aan een vrije training op het circuit in
Hengelo. Maar na enkele rondjes gaat het mis. “Ik kwam in aanraking met een
andere coureur waardoor ik langs de baan schoot, in onbalans kwam en de motor
plat moest leggen. Zo ben ik tegen een luchtkussen aan geschoven en dat
luchtkussen heeft mij omhoog met mijn hoofd vol tegen een boom aan gelanceerd.”
Het volgende moment ligt Joey in het ziekenhuis. Zijn schouderblad is kapot,
zijn arm tintelt en hij kan zijn arm en vingers bijna niet bewegen. “De eerste
paar dagen heb ik in het ziekenhuis in Venlo gelegen, waar ze me alleen maar
valse hoop hebben gegeven. Ik dacht steeds maar: het komt allemaal goed, ze
maken het wel weer in orde en binnen een jaar ben ik wel weer terug op het
circuit. Toen ik eenmaal overgeplaatst was naar Leiden, was het meteen duidelijk
dat het een ernstig letsel was.”
Vier van de vijf zenuwen die van Joey’s nek naar zijn arm lopen, blijken uit het
ruggenmerg te zijn getrokken. Een niet meer te herstellen letsel. “Pas na de
operatie kreeg ik te horen dat het eigenlijk hopeloos was en dat ik voor de rest
van mijn leven een verlamde arm zou hebben, met maximaal 40 procent
functionaliteit. Maar dat wil ik niet geloven. Hoewel de doktoren zeggen dat
mijn arm verlamd is, zie ik het zelf meer als een flinke blessure. Ik heb mijn
focus dan ook gelegd op de toekomst en ga gewoon heel hard werken en vechten
voor het herstel.” Door een zenuw uit de borst van Joey terug te koppelen aan de
biceps in zijn arm, moet Joey op den duur zijn arm weer kunnen buigen. ‘Dat
proces zou anderhalf jaar duren maar ik ben nu pas acht maanden aan het
revalideren en ik kan mijn arm nu al weer bijna buigen,” laat Joey met een ‘zie
je nou wel dat ik het kan’ blik in zijn ogen weten. “Volgens de doktoren in
Leiden is het maximaal haalbare 40 procent functieherstel, maar ik denk dat ik
nu, na acht maanden, al op de 30 procent zit. Met nog twintig maanden te gaan
dus.”
 Zijn
revalidatie is een lange en moeizame weg, die in totaal zeker twee jaar in
beslag zal nemen. Momenteel is Joey flink aan het oefenen op kracht en functie,
zowel hier in Nederland als in Italië. Daar waar het hart van de motorsport ligt
en de befaamde dokter Claudio Costa - ‘dokter van de motorcoureurs’ - woont.
Want hoewel Joey nooit meer op topniveau zal kunnen racen, is het motorwereldje
niet uit zijn hart te krijgen. Tijdens het baantjes trekken in het zwembad in
Italië kijkt Joey zelfs uit over het motorcircuit van Imola. “Daar zit ik gewoon
op mijn plaats. Ik kan hier ook wel naar een revalidatiecentrum gaan waar alleen
foto’s hangen van voetballers, maar dat werkt gewoon niet.” Hoezeer Joey
betrokken wil blijven bij het motorracen, blijkt ook wel uit het feit dat hij
alweer bijna ieder weekend op het racecircuit te vinden is. Langs de zijlijn,
dat wel. “Ik ga tegenwoordig vaak mee met de 21-jarige coureur Jos van der Aa
uit Megen, om hem te begeleiden en te ondersteunen. Hij rijdt pas drie jaar en
ik denk dat hij heel veel potentie heeft om verder te komen, dus ik help hem
daarbij. Uiteindelijk wil ik daar ook wel een betaalde baan van maken, maar op
dit moment vind ik dat nog niet zo van belang omdat ik zelf ook nog maar een
snotaap ben. Ik moet zelf ook nog heel veel leren en ik heb er bewust voor
gekozen om daar meteen mee te beginnen, zodat ik straks, als ik dertig ben, wel
al meer dan tien jaar ervaring heb om mensen te begeleiden en te helpen.”
Mensen begeleiden en helpen, daar ziet Joey zijn toekomst wil in. Want het werk
dat hij voorheen deed – hij werkte samen met zijn broer als stratenmaker – dat
gaat niet meer. “Als het mooi weer is en ik denk aan mijn broer waarmee ik
altijd samenwerkte, dan mis ik dat wel heel erg. Eerlijk gezegd mis is dat nog
wel meer dan het racen. Ik heb er op dit moment meer belang bij om weer gewoon
te kunnen functioneren.” Hoe zijn toekomst er dan uit moet gaan zien, dar heeft
Joey ook wel al een idee over. “Volgende week ga ik informatie opdoen over
opleidingen die ik misschien vanaf volgend jaar augustus kan gaan volgen. Ik wil
gaan leren voor uitvoerder op de bouw. Dat lijkt me wel wat voor mij, want ik
vind het leuk om met mensen te werken en mensen te helpen. Zo was het vroeger
ook: doordeweeks keihard weken en in het weekend keihard racen. En naar dat
wereldje wil ik weer terug.” Joey denkt er zelfs over om een eigen team op te
starten. “Die combinatie zal heel veel tijd gaan kosten, maar dat is wel mijn
leven: Druk bezig zijn en er altijd het beste uithalen. En dat wil ik gewoon
terug. En ik ook echt wel weer terug op de motor, al zal het niet meer op
topniveau zijn. Ik heb laten zien wat ik kan, bereikt wat ik wilde bereiken en
het respect gekregen dat ik bij iedereen wilde afdwingen. Ik vind het de moeite
niet meer waard om daar wéér zoveel jaren voor te knokken. Want er is ook nog
een carrière na een carrière. Ik ben nog zo jong. Ik vecht en ik knok keihard,
en ik heb een doel voor ogen dat steeds helderder wordt. Maar wat dat is, hou ik
voor mezelf. Voorlopig ga ik me nog gewoon volop bezighouden met revalideren en
de focus op mezelf leggen. Dat is op dit moment het belangrijkste”
Bron: Zondagsnieuws
17-05-10, America
 Het
is al een tijdje geleden dat u geïnformeerd werd over de laatste ontwikkelingen
met betrekking tot Joey, maar u moet maar zo denken... geen bericht is goed
bericht...
Therapie
Het gaat lekker met Joey. Begin april is Joey teruggekomen uit Italië, waar
hij weer een sessie fysiotherapie had in de praktijk van dokter Costa. Daar is
Joey super positief over, al waren de laatste dagen wel erg vermoeiend! Joey is
daar erg diep gegaan. Hij is daar weer helemaal afgebeuld, maar dat is hetgeen
wat Joey ook het liefste heeft. Hierdoor heeft hij ook weer behoorlijk wat
vooruitgang geboekt en is zoals hij het zegt "de eerste fase van zijn
revalidatie afgerond".
De doktoren en fysiotherapeuten zijn erg te spreken over het resultaat wat Joey
heeft geboekt. Dokter Costa heeft Joey meegegeven om nu een periode van rust in
acht te nemen. Nu is hij weer lekker thuis bij zijn familie en dat vindt hij ook
fijn. Maar thuis en rustiger aan doen wil uiteraard niet zeggen dat Joey stil
zit, want elke dag, vanaf het moment dat hij wakker wordt, begint hij weer aan
zijn oefeningen om alles in beweging te houden. Voorlopig is de revalidatie in
Italië dus afgerond en gaat hij hier weer verder. Op de vraag of en wanneer hij
eventueel weer terug gaat naar Italië antwoordde Joey: "Als het weer
hier slechter gaat worden."
Een kaartje vanuit Italië
Vanuit het zonnige Italië stuurde Joey al zijn sponsoren en fanclubleden een
persoonlijk kaartje met de groeten uit Italië. Dit leverde leuke en positieve
reacties op voor hem. Inmiddels zijn er alweer meer dan 40 aanmeldingen voor de
fanclub. Het doet Joey erg goed, dat er zoveel steun is tijdens zijn
revalidatie. Hij wil ook deze keer weer iedereen bedanken voor alle
berichtjes/sms'jes die hij weer heeft ontvangen.
4 rondjes gereden op Assen
Tijdens de Paasraces was Joey ook in Assen te vinden. "Het was weer heerlijk om
terug te zijn", aldus Joey. Ook maakte hij daar weer de eerste 4 rondjes, maar
deze keer op zijn nieuwe racefiets. Deze had hij in Italië gekocht om er elke
dag mee naar het revalidatiecentrum te fietsen. Joey: "Lekker om weer een rondje
Assen te doen, maar ze duurde nu wel heel wat langer. Het was genieten, al was
het wel wat koud, haha."
TV Limburg
Op zaterdag 10 april was Joey weer te gast in het TV Limburg programma
SportArena, dat gepresenteerd wordt door oud-profvoetballer Maurice Graef. Het
was een leuke en gezellige uitzending die nog eens te bekijken is via de site
van TV
Limburg (10-04-2010, deel 1 en deel 2). In deel 1 komt Joey aan het woord na
12:20 minuten en in deel 2 na 7:55 minuten en later (met spectaculair slot).
Allemaal kijken dus.
 Jos
van der Aa
Joey maakt dit jaar deel uit van het
Vice Versa AA Racing Team.
Joey doet de coaching/begeleiding van Jos van der Aa, de 21 jarige wegracer uit
Berghem. Jos komt uit in de Supersport klasse (600cc) en doet mee in het ONK.
Joey wil Jos hogerop helpen in de Nederlandse en internationale motorsport. Hij
kan hem veel tips meegeven en kent de kneepjes van het vak als geen ander. Het
coachen bevalt Joey erg goed. Meer informatie is te vinden op de site van
Vice Versa AA Racing Team.
Fanclubgadget
Heb jij je voor dit jaar nog niet aangemeld als fanclublid? Doe dit alsnog
snel, want binnenkort wordt er naar alle fanclubleden van 2010 een leuke
fanclubgadget gestuurd. Het zou toch jammer zijn als je deze zou missen.
Voor meer informatie kijk op Fanclub Joey #37.
Gaat niet, bestaat niet
10-03-10, America
 Freelance
journalist en fotografe Ingrid Lemmens was onlangs bij Joey op bezoek voor een interview en maakte hiervan een mooi
verslag dat vandaag (ietwat aangepast) verscheen in de Sportwereld van het
Algemeen Dagblad. In
Joey Litjens: 'Gaat niet' bestaat niet, geeft Joey mooi aan hoe het nu
met hem gaat en hoe vastberaden hij blijft te vechten voor wat hij waard is. Het
volledige en originele verslag willen u uiteraard ook niet onthouden en vindt je
hieronder.
Op dit moment is Joey overigens weer/nog in Italië voor zijn tweede sessie van
therapie bij dr. Costa. Hij komt volgende week weer naar Nederland en zal zich
dan weer voorbereiden op een volgende sessie van therapie.
"Gaat niet, bestaat niet bij Litjens"
Door: INGRID LEMMENS
AMERICA – Op Hemelvaartsdag 2009 knalde de 19-jarige Joey Litjens op het
stratencircuit in Hengelo met zijn motor tegen een boom. In een klap was de
carrière van de talentvolle motorcoureur voorbij. Nu tien maanden later is
Litjens hard aan het knokken om weer gevoel te krijgen in zijn rechterarm.
Stiekem durft hij weer aan racen te denken. ,,Het is de grootste race die ik zal
winnen. Want gaat niet, bestaat niet”, zegt Litjens ferm.
Midden in de gang bij de familie Litjens in het Noord Limburgse America staat
een donkerblauwe motor. Je kunt er bijna niet omheen. Om het gevoel weer even
terug te krijgen, gaat Litjens iedere ochtend op het zadel zitten. Ook nu klimt
hij erop. Met veel moeite tilt hij zijn verlamde rechterarm op en legt hem
voorzichtig op het stuur. In gedachten maakt de talentvolle Limburgse
motorcoureur ‘een rondje Assen’.
Ruim een half jaar is Litjens nu bezig met zijn revalidatie. Op
Hemelvaartsdag brak hij bij een crash op het stratencircuit in Hengelo zijn
schouderblad en scheurde hij een aantal zenuwen in zijn arm, waardoor zijn
rechterarm en rechterhand verlamd raken. In mei was hij een dood vogeltje. Nu
durft hij weer in de toekomst te kijken. ,,Ik ben volop bezig met therapie en
voel me steeds beter. Alleen moet ik veel meer mijn rust nemen. Dat vind ik
moeilijk. Ik heb weinig geduld. Ik moet leren naar mijn lichaam te luisteren,
want ik kan nog niet elke dag alles geven. Maar stilzitten is niets voor mij.”
Litjens komt uit een echte motorfamilie. Zijn ouders vernoemden hem zelfs
naar de legendarische Ierse motorcoureur Joey Dunlop, die op een regenachtige
baan in Tallin tegen een boom knalde en verongelukte. Het is een bizarre
vergelijking te noemen dat de Limburger hetzelfde overkwam.
Litjens mag als 11-jarige jongetje voor het eerst mee doen aan de 125cc. Hij
is daarmee de jongste Nederlandse coureur ooit die op een 125cc motor heeft
gereden. ,,Ik zat op mijn derde al op een crossmotortje, terwijl ik pas op mijn
vierde kon fietsen”, grinnikt hij. Jarenlang was hij een van de grootste
Nederlandse motortalenten. De crash op Hemelvaartsdag maakte voorlopig een einde
aan die mooie droom. Op Kerstavond zit een van de grootste Nederlandse talenten
samen met zijn buurjongen te huilen. ,,Waarom ik?”, vraagt hij zich af. Voor de
buitenwereld lijkt Litjens heel strijdbaar en positief ingesteld, maar hij kent
ook zeker zijn donkere dagen. ,,Als het me te veel word, gooi ik alle emoties
eruit. Ik schaam me daar niet voor. Ik ben enorm veranderd. Ik ben veel rustiger
geworden. Of het klopt dat ik positief ben ingesteld. Ik weet het niet.
Misschien omdat ik topsporter ben, is daarom mijn instelling anders.”
Een maand lang revalideerde Litjens in de kliniek van dokter Costa in het
Italiaanse Imola. Dé motorsportarts van de GP. Een begrip in de motorsport. Met
enorme verwachtingen ging hij er heen. Hij vergelijkt het met het racen. ,,Toen
deed ik dat ook altijd. Nu dacht ik stiekem steeds: waar zou ik slapen en hoe
zou het er zijn? Ik ken er niemand en wat gaan ze met me doen. Heel raar
eigenlijk, want ik kon niets verwachten. Ik moest alleen keihard gaan vechten en
dan zouden zij ook voor mij gaan werken.” Met dokter Costa heeft Litjens niet
veel te maken gehad. Een rare man, zo typeert hij hem. ,,Hij is een geweldige
dokter, maar ik heb hem maar tien minuten gezien. Zijn gesprekken zijn kort en
duidelijk. Hij is de dokter, maar de therapeuten doen het werk. Zij zagen iedere
keer mijn zure gezicht als het niet lukte.” De therapie is zwaar voor Litjens.
Zwaarder dan hij ooit had durven denken. ,,Het is twee keer zo zwaar als een
race van veertig minuten op een warme dag. Na de therapie ben ik echt gesloopt.
Daar heb ik me echt in vergist.” Maar gaat niet, bestaat niet is het motto van
de familie Litjens. Daar houdt hij zich ook aan vast. ,,Als ik wat wil, dan moet
dat lukken”, zegt hij vastberaden. ,,Dat is me met racen ook altijd gelukt. Er
is altijd wel een weg en het maakt niet uit hoe. Al moet het met een omweg.”
In Italië kreeg hij ook therapie in het zwembad met uizicht op het circuit
van Imola. Dat motiveerde de 19-jarige Limburger alleen maar. ,,Dan begon het
echt te jeuken en te kriebelen. Ik sprong dan in het zwembad en ging als een gek
mijn oefeningen doen”, kijkt hij lachend terug. Neerleggen bij zijn verlamming
doet Litjens voorlopig nog niet. Hij blijft knokken ,,In het begin dacht ik
steeds: dit kan veel sneller. Nu weet ik dat ik geduld moet hebben. Ik ben nu
een half jaar bezig en heb nog ongeveer anderhalf jaar nodig om te herstellen.
Voor mijn eigen gevoel heb ik twee jaar nodig. Dan hoop ik het boekje dicht te
kunnen doen en de volgende stap te maken.”
Tot nu toe gaat het best goed, al vindt hij dat heel vreemd klinken uit zijn
eigen mond. ,,Ik was nooit gauw tevreden, maar nu wel. Ik ben er nog lang niet,
maar ik heb goede hoop.” Ook zijn therapeuten hebben goede verwachtingen.
,,Begin deze week kreeg ik te horen dat het wellicht weer goed komt als ik zo
doorga. Dat is ontzettend hoopgevend en geeft mij nog meer energie om door te
gaan”, laat Litjens vanuit Italië weten. Zijn doel is duidelijk. Hij wil weer
normaal kunnen functioneren met zijn rechterarm. Aan topracen denkt hij nog
niet. Tenminste dat zegt hij. In zijn stem klinkt twijfel. ,,Waarschijnlijk kom
ik nooit meer op mijn oude niveau, maar heel stiekem hoop ik dat wel. Ik doe
voor niemand onder en kan iedereen verslaan. Mij moeten ze niet afschrijven. Ik
ben heel eigenwijs hoor”, lacht hij. ,,Als ik vijftien herhalingen moet doen,
dan doe ik er twee keer vijftien. ,,Ik geloof in mezelf en zolang ik er een goed
gevoel bij heb, blijf ik knokken.”
Dan huppelt zijn jongste zusje de keuken in. Verlegen kruipt ze op een stoel
en komt bij ons zitten aan tafel. Ondertussen houdt ze Litjens de hele tijd in
de gaten en andersom doet hij dat ook. Litjens fleurt helemaal op. ,,Jazlyn (4)
is mijn schatje. We hebben echt een geweldige band. Dat is heel apart, maar ik
kan dat niet beschrijven. We hebben hetzelfde karakter.” Niet alleen zijn band
met zijn jongste zusje is goed. Het hele gezin van vijf kinderen is hechter
geworden na het ongeluk van Litjens. ,,Mijn oudste broer heeft na het ongeluk
een tatoo op zijn arm laten zetten met: Veni, vidi, vici, wat betekent: Ik kwam,
ik zag, ik overwon. Dat was even slikken toen ik dat zag. Zo mooi. Nu moet ik
het wel afmaken.”
Bron:
Algemeen Dagblad Sportwereld,
Ingrid Lemmens
08-02-10, America
Het is vandaag 20 jaar geleden dat Joey op deze wereld kwam. En daarom...
...van harte gefeliciteerd Joey, met jouw 20e
verjaardag!
Fanclub Joey#37
|
