DE CARRIÈRE VAN JOEY LITJENS

Een overzicht maken van een sportcarrière van een jongen van 18 jaar lijkt een absurde zaak. Niet in het geval van Joey Litjens, de beloftevolle jongste Nederlandse wegracekampioen uit de geschiedenis.

Het begon met de derde telg uit het gezin van Annemie en Matthieu Litjens al direct na zijn geboorte op 8 februari 1990. Zijn ouders gaven hem de naam Joey mee, genoemd naar het idool van zijn vader, de legendarische Ierse wegracer Joey Dunlop. Tjeu Litjens hoopte op dat moment als grote raceliefhebber al dat zijn kinderen later ooit het voorbeeld van de 5-voudige Formule TT1 kampioen zouden proberen te volgen. Zelf had hij nimmer de mogelijkheden gehad om te gaan racen, maar als zijn kinderen nou eens ooit die richting in wilden slaan…

Het is een feit dat Joey toen hij 3 jaar oud was al op een Yamaha PW50 rond het ouderlijk huis in het Limburgse America reed… Alles wat 'bromde' had de interesse van Joey en van jongs af aan werd hij geboeid door alles wat met motoren te maken had. Dat vormde de basis voor zijn latere rijden in de populaire minibike races.

Joey was 9 jaar en eigenlijk té jong voor de 'zwaarste' categorie in deze sport. Hij kreeg in 2000 dispensatie, reed zijn eerste volledige seizoen en werd prompt tweede in de eindstand! Met een klinkend kampioenschap bij de Junior B sloot hij een jaar later zijn loopbaan in de minibike af. In de zuidelijke landen is het minibike racen al langere tijd erg populair en er wordt ook een Europees Kampioenschap verreden.

De jonge Litjens reed ook in Italië een EK wedstrijd mee en werd meteen 17^e in de sterk bezette Internationale klasse. In de EK wedstrijd in Tsjechië eindigde de jonge Nederlander zelfs als 6^e! Ook rijders als bijvoorbeeld wereldkampioenen Marco Melandri en Valentino Rossi hebben hun eerste schreden op het racepad gezet in de minibike competitie.

MET HRP AAN DE SLAG IN HET GROTE WERK
Door vele kenners werd Joey Litjens gezien als een talentvolle rijder die het in de echte racerij ook wel eens goed zou kunnen gaan doen…

En toevallig had Henk Timmers zijn oog laten vallen op Joey Litjens. En Timmers was de man die in het verleden sleutelde voor onder meer Loek Bodelier en Leon van der Heijden. Beiden reden in die tijd al met sponsoring van Pennings LTI, het bedrijf van Bert Pennings. Tijdens de minibike race in Mill ging Henk samen met Bert kijken naar het jonge pocket-bike talent. Litjens imponeerde en hieruit vloeiden de eerste gesprekken met Joey en zijn ouders voort. Voorzichtig werd vervolgens het plan geboren om 'iets te gaan doen' met de talentvolle kleine Limburger in de 125cc Opleidings-klasse.

Het verhaal dreigde echter vertraging op te gaan lopen. Voor die volgende stap, rijden in die opleidingsklasse, was namelijk een minimum leeftijd van 14 jaar vereist. In nauwe samenwerking met de KNMV werd bereikt dat de instapleeftijd verlaagd werd naar 12 jaar. De jonge Litjens toog naar Albacete in Spanje en op zijn 12^e verjaardag reed hij zijn eerste echte trainingen op een RS 125cc Aprilia. Zijn verrichtingen werden nauwlettend gevolgd en zijn soepele en snelle manier van rijden viel ook op bij de toevallig aanwezige 'legendarische' Boet van Dulmen. Die deelde de mening dat die kleine Litjens een zéér talentvolle rijder leek te zijn.

Voor Pennings, en mede HRP bestuursleden Henk en John Timmers, was de eerste training op de RS 125cc Aprilia dusdanig imponerend en veelbelovend dat aan Joey een 5-jarig contract werd aangeboden! Uiteraard hapte Litjens gretig toe en op een professionele wijze werd het jonge talent begin 2002 door HRP Racing aan pers en genodigden voorgesteld. De zaken werden zorgvuldig voorbereid, er werd een plan de campagne opgesteld met een 'lange termijn planning' als uitgangspunt. Nadat de jonge debutant in mei met goed gevolg zijn proeve van bekwaamheid aflegde ontving hij zijn racelicentie.

BOVEN VERWACHTING
In Eemshaven debuteerde Litjens in de CRT Opleidingsklasse en won prompt zijn eerste wedstrijd in de Aprilia Cup. De jonge scholier was zelf wel een beetje verbaasd over dit succes en kon vol vertrouwen aan de tweede wedstrijd in hetzelfde Eemshaven beginnen. Dat was een dag later en Litjens was opnieuw de sterkste. Hierna volgde een dubbele wedstrijd in het Duitse Oscherleben en ook hier was Litjens beide keren de sterkste. 
 
Op 2 juni werden op het circuit van Assen wederom 25 punten aan het totaal van Litjens toegevoegd, ook hier had de concurrentie geen schijn van kans en hij schreef de 5^e overwinning op zijn naam.

Amper twee weken later werd weer een Cup wedstrijd georganiseerd in Assen en nu betrof het voor de opleidingsklasse een dubbele wedstrijd. Tijdens de trainingen tuimelde Litjens na een inschattingsfoutje een keer in de grindbak van de Geert Timmer bocht en moest aan den lijve ondervinden dat het ook wel eens fout kan gaan. In de wedstrijd liet hij zien hierdoor niet uit veld te zijn geslagen en na een duel met zijn naaste concurrent Sam van Rens was het toch Litjens die weer triomfeerde. Later dreigde hert even fout te lopen in de tweede wedstrijd. De plaats op de pole bleef leeg want Litjens verscheen te laat aan de start. De hele meute vertrok en Litjens kon als laatste vanuit de pitstraat aan de wedstrijd beginnen, met een achterstand van 15 sec. In zéér korte tijd vond hij de aansluiting en even later reed hij weer in de kopgroep. Net na het verstrijken van de eerste helft van de wedstrijd verschalkte hij koploper Danny de Boer. Vervolgens stormde Joey met een halve minuut voorsprong naar zijn 7^e opeenvolgende overwinning. "Ik kon Bert even niet vinden en die had mijn handschoenen," verontschuldigde Joey zich voor zijn te laat aan de start verschijnen.

DE TITEL
Op 19 juli schreef Litjens op hetzelfde circuit geschiedenis. Na wederom een pole positie te hebben behaald tijdens de trainingen was hij ook in de wedstrijd weer een klasse apart. Hij had zich vooraf niet al te zenuwachtig laten maken en zichzelf in alle rust voorbereid op de wedstrijd. Zoals meestal nam hij direct na de start de leiding. Litjens behoefde zich puur te concentreren op de verrichtingen van zijn concurrenten Sam van Rens en Danny de Boer. Indien hij vóór deze rijders eindigde had hij de titel op zak. Terwijl Van Rens en De Boer hun strijd om de tweede plaats uitvochten reed Litjens, gadegeslagen door zijn fans, sponsors en genodigden, heel ontspannen naar zijn 8^e overwinning. In de uitloopronde kreeg Joey door zijn Team de kampioensvlag uitgereikt waarmee hij triomfantelijk een ereronde reed. Hij werd door zijn dolgelukkige ouders aan de finish opgevangen en ontving van iedereen de felicitaties onder luide ovaties van de aanwezigen.

Op 10 augustus kreeg Litjens lang na afloop van de totaal verregende 9^e wedstrijd in Assen een lichte teleurstelling te verwerken. Hij had ook deze wedstrijd op zijn naam geschreven maar bij de technische controle werd geconstateerd dat de gemonteerde zuiger niet origineel was. Samen met zijn zus Carol, 3^e in de wedstrijd en ook nog Danny de Boer werd Litjens uit de uitslag geschrapt. De niet originele zuigers werden overigens door vele rijders gemonteerd om de kans op een gevaarlijke vastloper, het bekende euvel bij de Aprilia RS125, te reduceren.

In de laatste wedstrijd op het korte stratencircuit van Tolbert haalde Joey Litjens zijn gram. Ook met een 'legale' zuiger was hij té snel voor de concurrentie en won ook zijn laatste wedstrijd in de Opleidingsklasse.

Voor aanvang van het seizoen had Joey gehoopt op een plaats bij de eerste 10. Het werd een kampioenschap! En één om in te lijsten. Joey Litjens schreef geschiedenis en werd de jongste Nederlandse wegracekampioen ooit!

Ontwikkeling
Joey is zich na 2002 blijven ontwikkelen. In 2003 reed hij het ONK 125cc, het Open Nederlands Kampioensschap. Hierin behaalde hij een mooie 5^e plaats en werd hij uitgeroepen tot "Rookie of the Year".

Dan wordt het tijd voor internationale wedstrijden. Joey is 14 jaar in 2004 en rijdt wedstrijden voor het ONK, het IDM (Duits Kampioenschap) en het EK (Europees Kampioenschap). Joey beschouwt dit jaar als een leerjaar. Hij zou niet voor één kampioenschap gaan, maar hij wilde nieuwe circuits leren kennen en een zwaardere competitie aangaan. Internationaal wordt er veel harder gereden, letterlijk en figuurlijk. Het gaat voortaan schouder aan schouder door de bochten. Toch weet Joey zich goed te handhaven in de diverse competities, waarin hij zich de mooiste wedstrijden uitzocht. In het ONK werd hij uiteindelijk 11^e. In het IDM werd hij 9^e en in het EK behaalde hij een mooie 11^e plaats.

In 2005 moet Joey zich doorontwikkelen. Harder worden. Klaarmaken voor het grote werk. Ook dit jaar rijdt hij voor het ONK, IDM en EK. Hij heeft enkele mooie prestaties, zoals de 3^e plek in Reijka (Kroatië) en een 1e plaats in de Speed Trophy (ONK) in Assen, zijn lievelings circuit. Maar hèt hoogtepunt van 2005 is wel de deelname aan de TT van Assen. Middels een wildcard mocht Joey deelnemen aan zijn eerste Grand Prix wedstrijd. Met zijn 30^e plaats was Joey niet tevreden, maar dat siert deze sportman. Als beloning voor de mooie prestaties van het Litjens Racing Team in 2005 wordt het team uitgeroepen tot "Team van het Jaar 2005". Een mooie opsteker voor het hele team.

GRAND PRIX
In het najaar van 2005 wordt Joey benaderd door Arie Molenaar. Joey mag twee testritten in Spanje rijden voor het Molenaar Racing Team. Arie heeft hierin voldoende gezien. Een aanvraag voor een Grand Prix licentie bij de Dorna en Irta is aangevraagd. En als die licentie wordt afgegeven op 19 december 2005, dan gaat de kogel door de kerk. Joey gaat in 2006, als jongste Nederlander ooit, rijden voor het wereldkampioenschap.
Een jongensdroom komt uit...

Top